Het is de tijd van het jaar. Om te vertragen. De warmte op te zoeken. Naar binnen te keren. En te rusten.

Net als in de natuur.
Waar wij ook onderdeel van zijn.

De winter is geen stilstand. Het leven gaat door, onder de grond. Het lijkt onzichtbaar maar niets is minder waar. Het is puur natuur. Pure noodzaak.

Het leven is cyclisch. En het is aan ons om daar weer in mee te bewegen. Te luisteren naar onze eigen natuur. En ons lichaam. Dat ook vraagt om vertraging.

Strijden daartegen is uitputtend. Iets wat ik veel zie in de wereld. En wat ik zelf ook heb gedaan. Tot het niet meer ging. En zelfs jaren later kan ik niet meer zoveel aan als toen. Wat ook precies de bedoeling is. Want dat was alles behalve natuurlijk.

Dus nu we aan de vooravond staan van een jaarswisseling en ik ’s avonds om 21.00 uur al wil gaan slapen, geef ik daaraan toe. En ook overdag houd ik mezelf rustiger. Niet uit zwakte, maar als verzachting. Zodat mijn systeem kan herstellen. Het kan niet altijd aan staan.

Wanneer ik weer naar buiten kan, zal mijn lichaam dat vanzelf aangeven. Dan heeft het weer voldoende energie (opgebouwd). Ondertussen vertrouw ik daarop. En beweeg ik mee. Dat is de wijsheid van de natuur.

Zullen we daar weer naar gaan luisteren? Ik gun het iedereen. Zeker nu.