Mensen komen, mensen gaan. Afhankelijk van factoren zoals leeftijd en levensfase, locatie of ontwikkeling. Waar dan verschillen in ontstaan.

Soms proberen we het te negeren of uit te stellen. We kunnen het bespreekbaar maken, met wisselend succes. Het kan plotseling of onverwacht gebeuren, of juist gestaag aflopend. Ook kan het een keuze zijn, misschien zelfs een noodzakelijke.

Hoe dan ook, we kennen het allemaal. We verliezen mensen uit het oog. En dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Maar toch ook soms wel. Want er was niet voor niets ooit een band. Een gevoel van saamhorigheid. Met bijzondere belevenissen en mooie herinneringen. Ergens in de tijd had de band veel waarde en dat doet pijn als het er niet meer is.

Ongeacht de verschillen die er zijn ontstaan, gun ik iedereen het allerbeste. We hoeven niet gelijk te zijn. Kan ook helemaal niet. Het leven is continu aan verandering onderhevig. Verzetten heeft geen zin. Andere perspectieven zijn juist nodig en zie ik als verrijking. Ze hoeven alleen niet (meer) de mijne te zijn.

Dankjewel aan iedereen die er ooit was.
En wie weet, komen we elkaar later weer eens tegen. Dat lijkt mij toch best fijn.